IBINENTA AKO NG PAMILYA KO SA ISANG “BILYONARYONG BABOY” — PERO SA GABI NG AMING ANNIVERSARY, SUMIGAW AKO SA GULAT NANG HUBARIN NIYA ANG KANYANG “BALAT” AT LUMABAS ANG LALAKING PINAPANGARAP NG LAHAT
Ako si Elara. Para mailigtas ang pamilya ko sa pagka-bankrupt, napilitan akong magpakasal kay Don Hugo.
Kilala si Don Hugo sa buong siyudad hindi dahil sa yaman niya, kundi dahil sa itsura niya. Ang tawag sa kanya ng mga tao ay “The Billionaire Pig”. Siya ay sobrang taba, may malalaking peklat sa mukha, kalbo, at kuba.
Sa araw ng kasal namin, rinig na rinig ko ang tawanan ng mga bisita. “Grabe, Beauty and the Beast ang peg! Pero mukhang hindi magiging prince charming ang beast na ‘yan!” “Pera lang talaga ang habol ng babae. Imagine, katabi mo matulog ang baboy?”
Iyak ako nang iyak habang naglalakad sa altar. Nandidiri ako. Takot ako.
Pero sa unang gabi namin, hindi ako ginalaw ni Don Hugo.
“Huwag kang mag-alala, Elara,” sabi niya. Ang boses niya ay malalim at paos. “Hindi kita pipilitin. Matulog ka sa kama, dito ako sa sofa. Hihintayin kong matanggap mo ako.”
Lumipas ang isang taon.
Sa loob ng panahong iyon, nakilala ko ang tunay na Don Hugo. Napakabait niya. Ipinagluluto niya ako. Binibigyan niya ako ng bulaklak araw-araw. At kapag may nang-iinsulto sa akin, siya ang unang nagtatanggol.
Unti-unti, nakalimutan ko ang itsura niya. Minahal ko ang puso niya. Narealize ko na mas lalaki pa siya kaysa sa mga gwapong nanloko sa akin noon.
Dumating ang aming 1st Wedding Anniversary.
Nasa loob kami ng aming kwarto. Naka-upo si Hugo sa gilid ng kama.
“Elara,” sabi niya. “Isang taon na tayo. Masaya ka ba sa piling ng isang… baboy?”
Lumapit ako sa kanya at hinawakan ang magaspang niyang pisngi.
“Hugo,” seryoso kong sabi. “Noong una, nandidiri ako. Pero ngayon? Mahal na kita. Mahal kita kahit ano pa ang itsura mo. Ikaw ang pinakamabuting tao sa mundo.”
Napaluha si Hugo. “Talaga? Mahal mo ako kahit ganito ako?”
“Oo, Hugo. Mahal kita.” Hinalikan ko siya sa noo.
Ngumiti si Hugo. Isang ngiting hindi ko pa nakikita noon.
“Kung gayon,” sabi niya. “Tapos na ang pagsubok. Karapat-dapat ka na sa katotohanan.”
Tumayo si Hugo.
“Anong ibig mong sabihin?” tanong ko.
Naglakad siya sa harap ng salamin. Hinawakan niya ang leeg niya.
Sumigaw ako sa takot. “Hugo! Anong ginagawa mo?!”
Akala ko ay sinasaktan niya ang sarili niya. Pero laking gulat ko nang may hiniwa siya sa leeg niya at dahan-dahang hinila ang kanyang balat.
RIIIIP.
Hindi ito totoong balat. Isa itong High-Tech Silicone Prosthetic Suit.
Parang nagbabalat ng prutas, tinanggal niya ang maskara sa mukha niya. Tinanggal niya ang peklat. Tinanggal niya ang fat suit na suot niya sa katawan.
Napatakip ako ng bibig at napahagulhol.
Ang lalaking nasa ilalim ng “Baboy” na costume… ay walang iba kundi si Sebastian Ford.
Si Sebastian Ford—ang sikat na bilyonaryong modelo na nawala sa mata ng publiko tatlong taon na ang nakararaan. Ang lalaking tinaguriang “Sexiest Man Alive” bago siya “namatay” daw sa aksidente.
Nakatayo siya sa harap ko ngayon. Matangkad. Matipuno. Napakagwapo. Ang kanyang mga mata ay kulay asul at ang kanyang ngiti ay nakakatunaw.
“S-Sebastian?!” utal ko. “B-Bakit?! Paano?!”
Lumapit siya sa akin at niyakap ako. Ang init ng katawan niya ay totoo na.
“Nagsawa na ako sa mga babaeng pera at mukha lang ang habol sa akin, Elara,” paliwanag niya. “Gusto kong makahanap ng babaeng mamahalin ako hindi dahil ako si Sebastian Ford na gwapo at sikat… kundi mamahalin ako kahit ako ang pinakapangit na nilalang sa mundo.”
Hinawakan niya ang mukha ko.
“At nahanap na kita. Ikaw lang ang tumanggap sa akin noong ako ay ‘Baboy’. Kaya sa’yo ko ibibigay ang buong mundo ko.”
Kinabukasan, lumabas kami ng mansyon.
Gulat na gulat ang mga kapitbahay, ang pamilya ko, at ang mga taong nang-api sa amin.
Ang inaakala nilang “Beauty and the Beast” ay naging kwento ng tunay na pag-ibig. Habang naglalakad ako kasama ang pinakagwapong lalaki sa bansa, taas-noo kong sinabi sa sarili ko: Minahal ko ang puso niya, kaya ibinigay ng tadhana ang perpektong bonus.
